Geef ze geen papaya – reisverhalen in Zuid-Amerika

Reisverhalen en avonturen uit Zuid-Amerika

Na haar Peruaanse avonturen in Mijn Peru (2007) heeft Dineke Veerman (Zwolle, 1958) nog genoeg stof over om een nieuwe bundel samen te stellen. Deze keer niet alleen over Peru, maar over meerdere landen die ze als reisleidster en ook zelf bezocht heeft sinds 1995. Wonend in Cusco (1997-2005) begeleidde ze vele reizen voor Nederlandse organisaties in Peru. Ook trok ze zelf wandelend meerdere malen de Andes in met haar rugzak en bezocht ze af en toe ook andere Zuid-Amerikaanse landen, soms met een groep, soms op eigen houtje.

Zuid-Amerikaanse anekdotes

Hier komen mooie tochten en bijzondere verhalen, ontmoetingen met boeiende mensen en bezoeken aan plekken die niet in gidsen staan aan bod. Onder andere grappige anekdotes verteld door lokale gidsen in Suriname, bizarre avonturen door lokale regelgeving in Peru en ontmoetingen ver van de bewoonde moderne wereld bieden opnieuw een kijkje in een heel andere cultuur. Daarnaast wordt door de verhalen over belevenissen van enkele groepsleden geschetst wat je in deze landen aan ‘avontuur’ kan meemaken op een groepsreis.

Geef ze geen papaya

“No hay que dar la papaya”, volgens de hotelhoudster in Cartagena. Dat wil zoveel zeggen als ‘geef ze geen gelegenheid om met je aan te pappen’. Zij vond het noodzakelijk hiermee te waarschuwen voor eventueel opdringerige mannen… Dit blijkt gelukkig een overbodig advies.

De bundel Geef ze geen papaya, reisverhalen Zuid-Amerika verschijnt eind 28 maart 2015.

Reisverhalen uit Cartagena

Panorama van Cartagena, Colombia, vanaf La Popa klooster

Geef ze geen papaya: een heerlijke beleving van een verrassend continent


Recensie van de NBD Biblion

Bundeling verhalen over reizen in Colombia, Suriname, Ecuador, Peru, Bolivia, Argentinië, Chili en Brazilië. In korte verhalen vertelt de auteur over haar belevenissen als reisleidster. In enkele verhalen is zij zelf op reis. De gebieden die zij beschrijft zijn door de hoogtes, afgelegen plekken, slechte infrastructuur, eenvoudige onderkomens vooral voor getrainde toeristen geschikt. Beschrijvingen van de geschiedenis, cultuur, flora en fauna van de bezochte landen zijn verweven in de verhalen. De titel wordt uitgelegd als een begrip voor de Colombiaanse vrouw. Met tips voor de reiziger, een literatuurlijst en enkele kleurenfoto’s.

A.M.M. Algra-Rijks
Hieronder een verhaal dat helaas niet meer in het boek kon worden opgenomen. Het gaat over Peru.

Aardbevingen in Peru

23 juni: een openbare telefoon hangt aan een paal op een stoep, vlak naast de muur van een huis. Ik toets een nummer in en zie opeens de cijferplaat bewegen. Op het pleintje naast mij stoppen de auto’s mensen gaan midden op straat staan. Dit is een aardbeving! Ik sta in het centrum van Cusco, de oude Incastad, waar veel gebouwen dikke muren hebben. Ik zie dakpannen op straat belanden, maar geen scheuren of instortende gebouwen. Na enkele trillingen lijkt de beving voorbij. De telefoon blijkt niet te gebruiken. Latere berichten melden dat de beving aan de kust een kracht van 8,4 op de schaal van Richter had. In Arequipa is een van de twee torens van de kathedraal door het dak gestort, vlak langs het prachtige Belgische orgel; het andere torentje staat nog op een griezelig dun puntje steen. Aan de kust bij Camaná ontstaat een tsunami. Gelukkig kan daar bijna iedereen op tijd wegkomen. In totaal zijn er toch nog ongeveer 250 doden te betreuren, naast enkele duizenden gewonden en is de schade groot. Op 7 juli volgt een lichtere beving met een heftigheid van 7,6. Hierbij vallen nog drie doden.

Breuklijn Zuid-Amerika

De kust van Peru ligt op de breuklijn tussen de Nazcaplaat in de oceaan en de Zuid-Amerikaanse plaat op het vasteland. Het Andesgebergte is relatief jong, en er zit nog steeds beweging in: de bergketens komen heel langzaam omhoog. Er komen veel aardbevingen voor, het meest heftig en het vaakst langs de kust. Ook de regio van de Colca Canyon is een risicogebied: het ligt tussen een aantal nog actieve vulkanen, en de bodem komt minstens enkele keren per week in beweging.

Beving in Cusco

Een grote beving is die van 15 augustus 2007. Ik ben in Cusco, op bezoek bij een vriend van een reisbureautje aan het centrale plein. Het is gevestigd in een koloniaal pand met erg dikke muren. Opeens voelen we heftige trillingen en zien we de muren in beweging komen. We lopen snel naar buiten. Op veel plekken vertrekken mensen uit winkels, reisbureautjes en restaurantjes, maar er zijn ook mensen die gewoon blijven zitten bij hun eten … Het loopt hier in Cusco goed af: behalve veel dakpannen en dakplaten die op straat belanden en wat scheuren in muren is er geen grote schade. Er is nergens iets ingestort en er zijn geen slachtoffers.

Grote schade

Helaas is ook nu de kust getroffen. Het epicentrum blijkt 150 kilometer ten zuidwesten van Lima in de oceaan te liggen. Langs de kust, ten zuiden van Lima, zijn vele gebouwen ingestort. In de kathedraal van Pisco vinden tientallen mensen de dood. Ze waren de kerk binnengegaan omdat ze dachten er veilig te zijn. Er zijn bijna 600 doden, 2000 gewonden en zo’n 350.000 getroffenen. De beving had volgens de eerste meldingen een kracht van 6,9, maar later werd dit opgeschaald tot 8,0. Boze tongen beweren dat de regering niet de realiteit wilde melden, omdat tot een schaal van 7,0 niet de noodtoestand hoeft te worden afgekondigd en de overheid dus niet gedwongen wordt om hulpacties te starten. Gelukkig wordt er vrij spoedig wel actie ondernomen. Vanuit het buitenland, maar ook op lokaal en landelijk initiatief komt er veel ondersteuning. In Cusco merk ik dat er in de buurt van het stadhuis een hulpactie is. Men wordt opgeroepen dekens, tenten en voedsel te doneren, wat ook grif gebeurt. Met vrachtauto’s gaan de goederen richting kust, een reis van wel 16 uur. Op de lokale markt van Chinchero, een beroemd en kleurrijk dorp in de buurt van Cusco, waar veel toeristen naar de markt komen, wordt opgeroepen hulpgoederen, vooral houdbaar voedsel van de markt, te kopen en naar het inzamelpunt te brengen. Met een aantal toeristen uit mijn groep onderneem ik actie.

Het blijft onrustig

Op 16 juli bivakkeer ik met een groep toeristen in een hotel in Cabanaconde als ’s avonds laat de aarde beeft. Met een aantal medereizigers sta ik snel buiten, evenals het hotelpersoneel. De rest blijft op hun kamer. Het zijn gelukkig allemaal lichte trillingen. Het hotel is goed gebouwd: er ontstaan geen problemen, enkel wat spiegels die van de muur vallen en wat planten die omver gaan. De hele nacht blijft het onrustig. Niet alleen door lichte schokken, maar ook door de keiharde muziek die het lokale dorpsfeest na de stroomonderbreking weer in gang zet!

Steeds vaker worden mensen gewezen op de risico’s van aardbevingen in Peru. Alle toeristische voorzieningen moeten aanduidingen van vluchtwegen hebben, grote stickers met een ‘S’ voor veilige zones en een noodaggregaat. Groepen toeristen wordt aangeraden goed te kijken waar zich vluchtwegen en veilige plekken bevinden. Het advies is steeds om zo snel mogelijk de straat op te gaan en uit de buurt te blijven van muren die kunnen omvallen.

De overheid zorgt voor steeds betere voorschriften voor veilig bouwen.

Een vriendin woont prettig en naar eigen zeggen zeer veilig op de zevende verdieping van een nieuw appartementencomplex in Cusco!

Al met al is er geen reden Peru te mijden! Wanneer je de veiligheidsmaatregelen ter harte neemt en zorgt dat een bus of auto in de buurt is wanneer je aan de kust bivakkeert, kun je snel genoeg wegkomen van een eventuele tsunami. In hogere gebieden is het zaak naar een veilige open plek te komen.

Mijn Peru

Over Peru is een uitgave verschenen genaamd Mijn Peru

Meer weten over het uitgeven van reisverhalen, neem contact op met ons op.

Mis geen nieuws meer over reisverhalen en uitgeven van boeken.